Θα θυμάμαι πάντα τα μάτια του φίλου μου
ν’ ακολουθούν σα πουλιά
τις γραμμές του τρένου
να κοιτάζουν στον ορίζοντα ένα τοπίο άβατο
να σκέφτομαι αν
η αγάπη είναι πιο κρύα απ’ το θάνατο
από ένα εξώστη μου έδειχνε μια άλλη ζωή
τώρα αυτός είναι στο διάστημα
και γω ακόμα στη γη
περπατώντας σ’ ένα επίπεδο προάστιο
σημαδεύω τους ανθρώπους μ’ ένα κομμένο λάστιχο
κι εγώ που πάντα ήθελα να ζήσω μαζί σου
φτιάχνω το κόσμο μ’ ένα κομμάτι της ψυχής σου
κι απ’ τον εξώστη βλέπω την ίδια ταινία
κάθε καλοκαίρι το θάνατο στη Βενετία
κι αναρωτιέμαι πάλι
οι προσευχές μου που πάνε
κι αν έχουν γίνει πουλιά
προς τα που πετάνε
Χιλιάδες εικόνες έρχονται σαν κύματα
αλλεπάλληλα μου στέλνεις μηνύματα
συνθήματα στους τοίχους
στο κέντρο της πόλης
όπου κοιτάξω η ζωή μου όλη
μια μεγάλη απόδραση με τον ήτα βήτα
για μεγάλους κλέφτες σαν τον Κ. Βήτα
στέκομαι εδώ χωρίς να ξέρω τι θέλω
κι είναι τόσο ωραία όλα αυτά που πιστεύω
Ταξίδεψέ με όπου εσύ πιστεύεις
είμαι τυφλός
και μόνο εσύ το ξέρεις
τα πιο όμορφα πράγματα χάνονται γρήγορα
άνθρωποι σύννεφα
το μελάνι στα ποιήματα
πόσο παράξενα χτυπάει τώρα η καρδιά μου
υπάρχει άδικο έξω απ’ τα όνειρά μου
θυμάμαι στα μάτια σου
να σχηματίζεται το άπειρο.....
